Aufgabe HT 1 - Klausurteil B · Abitur NRW Niederländisch GK · Haupttermin · fortgeführt 2022

Situatie

Jongin is een interactief online platform waar jongeren van 10 tot 23 jaar met elkaar kunnen praten over uiteenlopende thema’s. In de rubriek Hopeloos verliefd staan uiteenlopende bijdragen, zoals blogs, korte artikelen, filmpjes en verhalen. Je wilt zelf een bijdrage plaatsen over een fragment uit de roman “Darko’s lessen” van Michelle van Dijk.

Informatie over de schrijfster en de roman

Michelle van Dijk (*1981) is een Nederlandse schrijfster. Ze werkt ook in het voortgezet onderwijs. In 2017 verscheen haar debuutroman “Darko’s lessen”.

De hoofdfiguren in de roman zijn Darko (20), een vluchteling uit Servië, en Janna (34), zijn lerares Nederlands met wie hij nog als leerling op school een relatie begint. Omdat hij een baan vindt waarmee hij snel geld kan verdienen, verlaat hij de school. Na een twee maanden durende intense relatie negeert Janna plotseling alle pogingen van Darko om met haar contact op te nemen.

Michelle van Dijk: Darko’s lessen

1 Janna, iedereen weet wat ik zou moeten doen nu jij nog steeds niets van je laat horen en ik nog steeds wanhopig op je wacht, maar ze kletsen uit hun nek 1, weet je, niemand weet een gebroken hart te lijmen. Dus ik besloot je op te zoeken. Waarschijnlijk wilde je dat niet en misschien had je daar goede redenen voor, maar dan had je me die verdomme toch wel mogen

5 vertellen. Eerst liep ik door je buurt, twee, drie keer, langs je huis. Geen teken van leven, geen licht, geen raam open, geen krant die nog uit de brievenbus stak. Ik ging naar de kroegen waar wij elkaar ooit ontmoetten, ook de foute, maar daar was jij niet, daar kende ik niemand, daar zag ik niets anders dan de immer aanwezige treurigheid van singles op jacht. Dus ik ging naar je werk.

10 […]

Ik zocht je op omdat het moest. Natuurlijk deed ik alsof ik een goede reden had. Ik stuurde een berichtje naar Hashan, een oud-klasgenoot die nog wel bij jou op school zit: ‘Ben je vandaag op school? Ik kom even langs. Ik ben in de buurt. Wat eten, roken?’

‘Om drie uur klaar,’ liet hij weten, dus ik was om half drie op de school.

15 Lichte paniek overviel me bij de ingang. Ik was helemaal vergeten dat er toegangspoortjes waren en dat ik geen leerlingkaart meer had. Maar ik ben nog steeds een leerling, dus ik weet hoe het werkt: lief lachen en ‘kaart vergeten’ mompelen. En daar was ik ineens op onze verdieping.

20 Sinds wij elkaar kenden, ik bedoel Janna, sinds ik elk stukje van jouw lichaam ken, sinds ik je liefheb, sinds ik zo fucking verliefd ben, heb ik me vaak afgevraagd of ik jou ook al leuk vond voordat ik je in de kroeg zag. Of jij mij. Ik heb veel magie toegekend aan lesmomenten die misschien toch echt gewoon werk voor jou, gewoon school voor mij waren. In dit lokaal, dacht ik, in dit lokaal zag ik je voor het eerst, of hier op de gang las je de berichtjes van mij die je een maand geleden nog wel beantwoordde: Ik wil je. Nu.

25 Ik gluurde naar binnen, maar in ons lokaal waren geen leerlingen. Aan het eind van de gang had Hashan les, dacht ik, nog twintig minuten, dus ik liep wat rond, dook de wc in toen er een leraar aan leek te komen. Iedereen weet van jou en mij, al kent misschien niet iedereen mijn gezicht. Toen pakte ik de lift naar de zesde verdieping, waar de vergaderruimtes zijn en de kantine. Ik kocht een bekertje drinkyoghurt en dronk het leeg terwijl ik naar de stad

30 staarde. Je kan het vanaf deze hoogte altijd zien als er onweer aankomt. Het lijkt of de flats dan bukken voor de wolken.

Ik draaide me om toen je m’n naam zei en: ‘Wat doe je hier?’

35 Ik had niet bedacht wat ik zou zeggen. Ik dacht dat ik het wel wist. Je keek zo boos, Janna. Toen ik zei dat ik met Hashan wat ging eten, keek je afkeurend. Fout antwoord. Vrouwen eten niet om drie uur ’s middags, mannen eten altijd, maar wat doet het ertoe, deze dingen, mannen en vrouwen, eten, bijzaken. Maar je had je rode jurk aan, Janna. Ik was van slag 2. Ik vroeg me af waarom. In die jurk, nee, uit die jurk, zo ging het toen en waarom droeg je dan nu die jurk, die rode, je wist niet dat ik zou komen, voor wie dan?

40 Op dat moment was ik gesprongen als iemand het raam voor me geopend had. Je draaide je om en wilde alweer weglopen. Je afwijzing kwam aan als een mokerslag 3. Ik dacht dat dit de laatste keer zou zijn, de laatste kans. Dus daar deed ik al die idiote dingen die mannen ook in films doen, ik riep je, ik rende achter je aan, ik smeekte, ik vroeg of je me please please nog een kans wilde geven. En ik ging maar door, ik kon niet stoppen zolang jij me niet definitief, in woorden zou zeggen dat het over was, zeg het dan, Janna, zeg dan dat het

45 over is. En wat deed jij? Je zei dat je me zou bellen, echt, dat zei je voordat je wegliep.

Dat is nu drie dagen geleden. Je hebt me niet gebeld. Ik heb met Hashan kip gegeten bij de Kentucky 4. Bel me please, anders moet ik dat nog een keer doen.

bron: Van Dijk, Michelle: Darko’s lessen. Rotterdam: Douane 2017, p. 97 – 99

1 uit je nek kletsen: onzin vertellen

2 van slag zijn: in de war zijn

3 de mokerslag: der Hammerschlag

4 Kentucky Fried Chicken: fast-food restaurant

Klausurteil B: Sprachmittlung isoliert

Opdracht: Je artikel valt bij de jonge lezers van Jongin goed in de smaak, en daarom besluit je voor dezelfde rubriek nog een bijdrage te maken, nu over een artikel uit de Süddeutsche Zeitung over interculturele liefdesrelaties. Schrijf een verslag waarin je de relatie van Judith en Elia Gad en de moeilijkheden voor partners met verschillende culturele achtergronden, zoals die in de tekst worden beschreven, presenteert. (18 Punkte)

Anna Elisa Jakob: Interkulturelle Beziehung: Liebe ohne Grenzen

Angenommen, man lädt jemanden zum Tee, der Tisch ist voll, doch dann möchte niemand etwas trinken. Eine eindeutige Situation fühlt sich plötzlich falsch an. Wer hat hier etwas missverstanden – die Gäste oder der Gastgeber? Judith und Elia Gad sind seit sechs Jahren verheiratet, sie ist aus Deutschland, er aus Ägypten. Kennengelernt haben sie sich in einer Ferienfreizeit, als Judith 17 war und Elia gerade zum Germanistikstudium nach Deutschland gezogen war. Die Sache mit dem Tee liegt nun schon einige Jahre zurück, damals waren die beiden gerade nach Ägypten gezogen und Judith wollte Kollegen ihres Mannes kennenlernen.

Als diese den Tee ablehnten, trug sie die Kanne zurück in die Küche, fühlte sich fremd und missverstanden. Damals war ihr noch nicht klar, dass es in Ägypten für den Gast als höflich gilt, mehrmals abzulehnen, und für den Gastgeber, mehrmals anzubieten. Als Judith arabisch lernte, wusste sie zwar, dass man sich dort einen blumigen Tag wünscht, anstatt einfach einen guten Morgen. Doch welche Unterschiede die Tonalität machte, die fremden Metaphern, die kleinen Gesten – all das lernte sie erst durch die vielen Missverständnisse im Alltag. Als man ihr in Ägypten sagte, sie hätte ein Gesicht wie der Vollmond, war sie über den Vergleich mit einem „Mondgesicht“ wenig erfreut. Bis ihr Elia erklärte, dass der Mond in einem Wüstenland nun mal sehr geschätzt werde – „Sonne und Hitze haben wir ja genug“.

Sieben Jahre lang lebten die beiden in Ägypten, heute wohnt das Paar in Karlsfeld. Als sie in den Räumlichkeiten des Dachauer Forums 1 zu erzählen beginnen, sind zwar nicht viele Leute da, aber sie teilen ähnliche Geschichten. Zwei von ihnen leben selbst in „binationalen Beziehungen“, machen sich an diesem Abend viele Notizen. Denn Judith und Elia sprechen nicht allein über ihre persönliche Beziehung, sondern versuchen über Hindernisse und Chancen von Partnerschaften zu reden, in denen mehrere Kulturen aufeinandertreffen.

Die beiden haben an einem Buch über interkulturelle Paare mitgewirkt, immer wieder erzählen sie ihre Geschichte auf Seminaren. […]

Elia arbeitet für eine Reiseagentur, übersetzt fremdsprachige Bücher, kennt die Theorien über verschiedene Kulturen und Bräuche – und schüttelt trotzdem ungläubig den Kopf, wenn Judith neben ihm über gewisse Situationen spricht. Denn was Judith als Gastgeberin mit der Teekanne erlebte, erfuhr er andersherum, als er das erste Mal zu Gast bei einer deutschen Familie war – und abends hungrig ins Bett ging, weil er das Abendessen aus Höflichkeit abgelehnt hatte.

Das Wort „Kulturschock“ nimmt er bei all diesen Erinnerungen oft in den Mund. Zum Beispiel, als Judith vor ein paar Jahren operiert wurde und er die ganze Zeit bei ihr im Krankenhaus bleiben wollte, wie er es traditionell aus Ägypten kannte. In Deutschland verwies man hingegen auf die offiziellen Besuchszeiten.

Judith ist Sozialpädagogin, hat einige Jahre in einem Kindergarten gearbeitet. Viele Theorien, die das Paar an diesem Abend vorstellt, beruhen auf den Unterschieden in der Erziehung, die verschiedene Kulturen prägen – und letztendlich auch die Beziehung zwischen zwei Menschen. Eine Kultur mit hohem Individualismus, wie sie vor allem in Europa, den USA und Australien gilt, erzieht den Menschen zu größtmöglicher Autonomie. Das Kind soll auch mal alleine sein können, Privatsphäre haben, es werden eigene Entscheidungen gefordert, gelobt und gestraft. In Kulturen mit hohem Kollektivismus, wie es sie in den meisten Gesellschaften der Welt gibt, funktioniert Erziehung vielmehr durch Scham. Ein Kind ist selten allein, Familie und Nachbarn erziehen es im Kollektiv, und so werden auch Entscheidungen getroffen. Probleme löst häufig ein Vermittler, der die Entschuldigung übergibt. In der Beziehung zu Judith musste Elia einen Ersatz für diese vermittelnde Person suchen – und entschied sich für Blumen und Schokolade.

Quelle: Jakob, Anna Elisa: Interkulturelle Beziehung: Liebe ohne Grenzen. Süddeutsche Zeitung, 23. Februar 2020.

¹ Dachauer Forum: Bildungseinrichtung für Erwachsene im Landkreis Dachau