Aufgabe HT 1 - Klausurteil B · Abitur NRW Niederländisch GK · Haupttermin · neu einsetzend 2022

Klausurteil B: Sprachmittlung isoliert

Klausurteil A: Leseverstehen und Schreiben integriert

Situatie:

Na afloop van je schooltijd werk je als stagiair bij KansPlus, een organisatie die opkomt voor mensen met een verstandelijke handicap en voor hun gezinnen. Voor een leesavond, waarop jongeren met een broer of zus met een beperking met elkaar kunnen praten, zoekt men literaire teksten.

Nu is de organisatie teksten aan het verzamelen. Jij krijgt de opdracht te beoordelen of het fragment uit de roman “Het twijfelexperiment” van Carly Wijs geschikt is en dit aan je collega’s te presenteren.

Algemene opdracht:

Schrijf de tekst voor jouw verslag over het fragment uit “Het twijfelexperiment”, de roman van Carly Wijs.

Informatie over de schrijfster en de roman

Carly Wijs (*1966) is een Nederlands-Schotse actrice en auteur. Ze debuteerde in 2016 met de roman “Het twijfelexperiment”.

De hoofdfiguur in deze roman is Vicky (10), de jongste van drie zussen. Haar oudste zus Mitty heeft een geestelijke beperking. De middelste zus heet Bess.

In dit uittreksel praten Vicky en Bess met Vicky’s klasgenoten Linda, Marlies en Petra over de plannen voor de aanstaande zomervakantie.

Carly Wijs: Het twijfelexperiment

‘Hebben jullie nog een zus?’ Linda keek verbaasd de groep rond. ‘Waarom is ze hier niet?’

Er klonk gegiechel naast me en ik draaide mijn hoofd de kant op waar het vandaan kwam,

maar ik zag alleen vragende blikken van de meisjes uit de groep.

‘Nee stommerd, dat kan helemaal niet. Hun zus is gek.’ Marlies keek streng naar Linda en

5 toen naar ons. ‘Toch? Ze is toch gek?’

‘Nee, ze is ge-han-di-capt.’ Petra sprak het uit alsof ze een dictee gaf.

‘Ze gaat gewoon mee op vakantie,’ zei ik. ‘We gaan dit jaar waarschijnlijk ook met de tent

weg.’

‘Hoe kom je daar nou bij?’ Zonder gêne 1 en met een oog dat haar achterzak in de gaten hield,

10 zei Bess: ‘Dat is onzin wat Vicky zegt. Mitty kan nooit mee op vakantie. Een kort reisje in

eigen land is al een heel gedoe. En wij moeten natuurlijk altijd naar het buitenland. 2 Het is

voor mijn ouders een te grote belasting.’

[...]

De andere meisjes begonnen vragen te stellen. ‘Wat betekent dat precies, ge-han-di-capt?’

15 ‘Kun je dan niet schrijven?’ ‘Kun je wel je handen gebruiken?’

Bess gaf niet meteen antwoord op het spervuur van vragen dat op haar afkwam. Ze likte haar

lippen en sloot haar ogen even, toen zei ze minzaam: ‘Er is niks mis met haar handen,

integendeel.’

‘Hoezo integendeel?’

20 ‘Ze kan heel goed borduren.’

[...]

Bess babbelde vrolijk verder. De vragen die haar werden voorgelegd waren ook steeds

brutaler. ‘Plast ze nog in haar broek?’ ‘Kan ze haar billen afvegen 3 ?’ In mijn hoofd schreeuwde

ik: Dat gaat je geen zak aan, stomme trut, kun jij je kont zelf schoonmaken? Maar daar aan

25 tafel staarde ik zwijgend voor me uit. Bess barstte bijna uit haar voegen van al deze aandacht.

‘Ja, er zijn veel dingen die ze gewoon zelf kan, eigenlijk vrij veel. Ze ziet er ook heel gewoon

uit.’ [...]

Bess was aan het einde van haar uitleg gekomen en liet een kleine stilte vallen, haalde diep

adem en keek met één oog de kring rond, terwijl het andere het plafond bestudeerde voor ze

30 haar allerbelangrijkste idee op tafel gooide. ‘Eigenlijk...’ en ze liet een korte pauze vallen,

‘kun je haar vergelijken met een intelligente aap. Ja,’ er verscheen een minzaam glimlachje

om haar lippen, ‘ze is eigenlijk een intelligente aap.’

Terwijl ze de woorden uitsprak zag je de voldoening over haar toch wel interessante conclusie

zich uitspreiden over haar schele hoofd; hier had ze echt over nagedacht, dat kon je zien. Voilà 4,

35 nu waren we zelfs geen mensen meer, maar een stel apen 5. In haar geval een schele aap.

Even bleef het stil, er werd instemmend geknikt, maar ineens schrok iedereen op van een luid

gekrijs, hoog, hard en schel, je zou er bang van worden, ‘Ieeeeeueaaaaaarch!’ Ik was het zelf,

de jongste van het apenstel. Ik vloog over de tafel en greep in het haar van het meisje dat

tegenover me zat. Het leek een toevallige keuze, maar dat was het niet. Het was Petra met

40 de bruine krullen en de blauwe ogen, die mijn werkstuk had gestolen 6. Verwaand kreng 7.

Mijn aanval werkte: ze zag er bezopen uit met haar angstogen. Hard, heel hard krijste ik in

haar gezicht: ‘Ik ben geen aap! Ik eet vlees, massa’s en massa’s en massa’s vlees!’

1 zonder gêne: ongegeneerd, onverbloemd

2 De moeder van Vicky, Bess en Mitty komt uit Engeland. Daarom brengt het gezin daar vaak de vakantie door.

3 de billen afvegen: het achterdeel poetsen na de gang naar het toilet

4 voilà: alsjeblieft

5 een stel apen: een apenfamilie

6 Petra heeft ooit een werkstuk van Vicky voor het hare uitgegeven.

7 het kreng: de loeder, het akelige kind

bron: Wijs, Carly: Het twijfelexperiment. Amsterdam: Ambo/Anthos 2016, p. 145 – 148

Im Original enthaltene fehlerhafte Schreibungen wurden korrigiert.

Opdracht:

Jaap Groeneveld, de directeur van KansPlus, vraagt zich af of er in Duitsland ook aparte scholen bestaan voor leerlingen met een lichamelijke of verstandelijke handicap.

Online ben je een artikel tegengekomen over een school voor inclusief onderwijs in Leipzig. Schrijf hem een brief waarin je uitlegt welke kinderen deze school toelaat en om welke reden voor dit inclusieve concept is gekozen. (18 Punkte)

Edeltraut Rattenhuber: Inklusion mal andersrum

1 Die „Tukane“ zitten in Kreis, ein Glöckchen macht die Runde. Es muss einmal herumgegeben werden, ohne dass es bimmelt, das ist die Regel. Die Erstklässler der Werner-Vogel-Schule in Leipzig starten das Experiment nach dem Mittagessen, die Kinder sind satt, noch nicht ganz bei der Sache – und schon klingelt’s. […]

5 Der Junge, bei dem es gebimmelt hat, hat das Down-Syndrom, er ist eines von fünf Kindern mit der Diagnose „Förderbedarf geistige Entwicklung“ in der Klasse. Klingelt es bei einer oder einem von ihnen, wird eine Ausnahme gemacht. Das passt nicht allen Kindern, aber Damaris Klein, die Lehrerin, lässt sich auf keine Diskussionen ein. „Ich möchte, dass wir alle akzeptieren, dass wir nicht alle alles können“, sagt Klein später.

10 Mitmenschen akzeptieren, Unterschiede respektieren: In der Werner-Vogel-Schule geht es bei den ganz Kleinen schon um ganz große Themen. Sie liegt im Süden der sächsischen Großstadt, im Stadtteil Lößnig, und ist seit 27 Jahren eine Förderschule für Kinder mit geistiger Behinderung. Vor drei Jahren erweiterte der Schulträger, die Diakonie Leipzig, das Konzept. Jetzt gibt es dort auch eine Grundschule mit Hort, die Kindern mit und ohne Förderbedarf 15 die Möglichkeit des gemeinsamen Lernens gibt. Jede Klasse hat zwei Klassenlehrer und einen pädagogischen Mitarbeiter plus einen Hortbetreuer.

Eine Förderschule, die sich für Regelschüler öffnet – also Inklusion andersherum praktiziert? Im inklusionsängstlichen Deutschland, wo viele Lehrer und Eltern der Idee des gemeinsamen Lernens aller Schüler noch immer skeptisch gegenüberstehen, ist das eine absolute Ausnahme.

20 […]

Der Erfolg des Projekts steht und fällt dabei mit einem Unterricht, der für jedes Kind ein eigenes Lerntempo vorsieht – je nach seinen Möglichkeiten. Es gibt individuelle Wochenpläne mit Zielen, die die Kinder weitgehend selbständig erarbeiten sollen. Für die 17 Regelschulkinder in der „Tukan“-Klasse sieht der Plan in dieser Novemberwoche – noch vor dem 25 Lockdown – unter anderem vor: Schreibe fünf Wörter, falte ein „Himmel und Hölle“ nach Anleitung und suche dir ein Würfelspiel. Das „Himmel und Hölle“ alleine zu basteln, fällt auch den Regelschülern schwer.

Die Kinder mit Förderbedarf haben andere, jeweils noch weiter differenzierte Pläne bekommen. Diese zu erstellen, ist viel Arbeit für die Pädagogen. Doch es geht nicht anders, zu unterschied- 30 lich sind die Voraussetzungen. […]

„Wir versuchen, alle Kinder mitzunehmen“, sagt Lehrerin Damaris Klein. Dass sich der Aufwand lohnt, hat ihr Kollege Vinzenz Müller bereits festgestellt. Er sieht schon nach den ersten Monaten „ganz große Fortschritte“ bei den Förderschülern. In einer isolierten Förderklasse hätten sie das nicht geschafft, glaubt er. Und Müller hat den Vergleich, seit Jahren arbeitet 35 er als Förderlehrer. Auch die Regelschüler profitieren davon, dass mindestens vier Pädagogen sich um eine Klasse kümmern. Vor allem aber bauen sie soziale Kompetenz auf.

Viele Eltern, die ihre Kinder ohne Förderbedarf an die Schule schicken wollen, sehen es als großen Gewinn, dass es dort nicht nur um den Leistungsgedanken geht. Die Anmeldungszahlen sind hoch, trotz des Schulgelds und der strikten evangelischen Ausrichtung der Schule. 40 Die Eltern überzeugt auch die Freiheit, die das Freilernen den Kindern lässt.

Quelle: Rattenhuber, Edeltraut: Inklusion mal andersrum. Süddeutsche Zeitung, 27. Dezember 2020