Examen de Lengua Vasca y Literatura II PAU País Vasco 2021 · Ordinaria

Eta esnatu ginenean, dinosauroak hor jarraitzen zuen

Augusto Monterroso idazlearen ipuin ezaguna koronabirusarekin gertatu dena azaltzeko oso egokia dela iruditzen zait. 2020ko martxo-apiriletan, etxeratze agindua zorrotza zenean, entzun genituen halako batzuk: mundua aldatuko da, gizartea hobea izango da, zaintza erdigunean jarriko dugu... Zakurraren putza! Bukatu ziren itxialdiak, zortzietako txaloak, eta gertatua ahaztu nahi izan genuen. «Normaltasun berria» izendatu genuen, baina benetan nahi genuena lehengoa egitea zen, bizimoduz ez aldatzea. Musukoak eraman bai, eskuetan gela eman, eta beste ezer ez.

Kutsadura maila baxuak lagunduta, eta udaren atarian, etorri ziren neurrien deseskalatze azkarra, kontsumorako deiak, oporretarako leku «ziurrak», ez-festak, familiako bazkariak, kuadrillako afariak... Zaharrak berri, baina ez gazteen amorragarri. Ahaztu genituen Osasun Publikoa, aztarnarien beharra, adinekoen egoitzetan hildakoak, ospitaleetako isolamenduak, norberaren erantzukizuna, zaintzaileen bizi baldintzak, eta gainontzekoak. Gora kontsumoa, ez-festen festa, eta taldeko afaria.

Gu geure ametsean pozik, baina dinosauroak hor jarraitzen zuen. Haren zantzuak izan genituen udan; kasuak goraka zihoazen, baina ez genien kasurik egin. Mezu lasaigarriak eman, eta aurrera. Gerora, egoera okerrera zihoanean, ardura albokoari egotzi genion, guk ez dugu ardurarik, noski. Eta azkenean, dinosauroak berriz ere kosk egin digu. Oraindik ere hor zegoelako.

Ikasgai asko atera genitzake gertatu denetik, baina nik lau aipatu nahiko nituzke, osasunaren ikuspegitik.

Komunikazio hobea lortu beharra dago. Izurrite baten aurrean, ezin da mezu lasaigarririk eman. Egoera garbi azaldu beharra dago, arriskuak zein diren, eta neurrien zergatia.

Marra gorria beherago jarri beharra dago. Ezin da egoera lehertu arte itxaron, biderkadura esponentziala delako, eta osasun sistema osoa arriskuan jartzen duelako.

Ez dakigu arriskua noiz desagertuko den, ez dakigu dinosauroak noiz egingo duen alde. Bitartean, denok adi. Txertoak uxatuko du, baina ez dakigu noiz eta nola. Baikortasun faltsurik ez.

Izurrite batek zaintza kolektiboa eskatzen du. Denok gara bata bestearen osasunaren arduradun, eta geure ekintzek albokoarengan eragiten dute.

Dinosauroa hemen dago. Ez dezagun ostrukarena egin.

FELIX ZUBIA

«Berria» egunkaria, 2020-11-08

(moldatua)

Oharra: kontuan izan artikuluaren mamia 2020ko azaroan bizi genuen testuinguruan kokatu behar dela.

A.1.1. ULERMENA (2 puntu)

Aukeratu erantzun egokiena. Aski da erantzun-orrian zenbakia eta letra jartzea: 1.a, 2.d,...

.

Eta esnatu ginenean, dinosauroak hor jarraitzen zuen

Augusto Monterroso idazlearen ipuin ezaguna koronabirusarekin gertatu dena azaltzeko oso egokia dela iruditzen zait. 2020ko martxo-apiriletan, etxeratze agindua zorrotza zenean, entzun genituen halako batzuk: mundua aldatuko da, gizartea hobea izango da, zaintza erdigunean jarriko dugu... Zakurraren putza! Bukatu ziren itxialdiak, zortzietako txaloak, eta gertatua ahaztu nahi izan genuen. «Normaltasun berria» izendatu genuen, baina benetan nahi genuena lehengoa egitea zen, bizimoduz ez aldatzea. Musukoak eraman bai, eskuetan gela eman, eta beste ezer ez.

Kutsadura maila baxuak lagunduta, eta udaren atarian, etorri ziren neurrien deseskalatze azkarra, kontsumorako deiak, oporretarako leku «ziurrak», ez-festak, familiako bazkariak, kuadrillako afariak... Zaharrak berri, baina ez gazteen amorragarri. Ahaztu genituen Osasun Publikoa, aztarnarien beharra, adinekoen egoitzetan hildakoak, ospitaleetako isolamenduak, norberaren erantzukizuna, zaintzaileen bizi baldintzak, eta gainontzekoak. Gora kontsumoa, ez-festen festa, eta taldeko afaria.

Gu geure ametsean pozik, baina dinosauroak hor jarraitzen zuen. Haren zantzuak izan genituen udan; kasuak goraka zihoazen, baina ez genien kasurik egin. Mezu lasaigarriak eman, eta aurrera. Gerora, egoera okerrera zihoanean, ardura albokoari egotzi genion, guk ez dugu ardurarik, noski. Eta azkenean, dinosauroak berriz ere kosk egin digu. Oraindik ere hor zegoelako.

Ikasgai asko atera genitzake gertatu denetik, baina nik lau aipatu nahiko nituzke, osasunaren ikuspegitik.

Komunikazio hobea lortu beharra dago. Izurrite baten aurrean, ezin da mezu lasaigarririk eman. Egoera garbi azaldu beharra dago, arriskuak zein diren, eta neurrien zergatia.

Marra gorria beherago jarri beharra dago. Ezin da egoera lehertu arte itxaron, biderkadura esponentziala delako, eta osasun sistema osoa arriskuan jartzen duelako.

Ez dakigu arriskua noiz desagertuko den, ez dakigu dinosauroak noiz egingo duen alde. Bitartean, denok adi. Txertoak uxatuko du, baina ez dakigu noiz eta nola. Baikortasun faltsurik ez.

Izurrite batek zaintza kolektiboa eskatzen du. Denok gara bata bestearen osasunaren arduradun, eta geure ekintzek albokoarengan eragiten dute.

Dinosauroa hemen dago. Ez dezagun ostrukarena egin.

FELIX ZUBIA

«Berria» egunkaria, 2020-11-08

(moldatua)

Oharra: kontuan izan artikuluaren mamia 2020ko azaroan bizi genuen testuinguruan kokatu behar dela.

A.1.2. ULERMENA (2 puntu)

Erantzun, zeure hitzekin, galdera hauei:

1.

Nola jokatu genuen 2020ko martxo-apiriletako itxialdia amaitu zenean?

2.

Zer gertatu zen iazko udaren hasieran?

3.

Gu geure ametsetan pozik, baina dinosauroak hor jarraitzen zuen. Zer esan nahi du idazleak hitz horiekin?

4.

Zer esan nahi du idazleak marra gorria beherago jarri behar dela esaten duenean?

Eta esnatu ginenean, dinosauroak hor jarraitzen zuen

Augusto Monterroso idazlearen ipuin ezaguna koronabirusarekin gertatu dena azaltzeko oso egokia dela iruditzen zait. 2020ko martxo-apiriletan, etxeratze agindua zorrotza zenean, entzun genituen halako batzuk: mundua aldatuko da, gizartea hobea izango da, zaintza erdigunean jarriko dugu... Zakurraren putza! Bukatu ziren itxialdiak, zortzietako txaloak, eta gertatua ahaztu nahi izan genuen. «Normaltasun berria» izendatu genuen, baina benetan nahi genuena lehengoa egitea zen, bizimoduz ez aldatzea. Musukoak eraman bai, eskuetan gela eman, eta beste ezer ez.

Kutsadura maila baxuak lagunduta, eta udaren atarian, etorri ziren neurrien deseskalatze azkarra, kontsumorako deiak, oporretarako leku «ziurrak», ez-festak, familiako bazkariak, kuadrillako afariak... Zaharrak berri, baina ez gazteen amorragarri. Ahaztu genituen Osasun Publikoa, aztarnarien beharra, adinekoen egoitzetan hildakoak, ospitaleetako isolamenduak, norberaren erantzukizuna, zaintzaileen bizi baldintzak, eta gainontzekoak. Gora kontsumoa, ez-festen festa, eta taldeko afaria.

Gu geure ametsean pozik, baina dinosauroak hor jarraitzen zuen. Haren zantzuak izan genituen udan; kasuak goraka zihoazen, baina ez genien kasurik egin. Mezu lasaigarriak eman, eta aurrera. Gerora, egoera okerrera zihoanean, ardura albokoari egotzi genion, guk ez dugu ardurarik, noski. Eta azkenean, dinosauroak berriz ere kosk egin digu. Oraindik ere hor zegoelako.

Ikasgai asko atera genitzake gertatu denetik, baina nik lau aipatu nahiko nituzke, osasunaren ikuspegitik.

Komunikazio hobea lortu beharra dago. Izurrite baten aurrean, ezin da mezu lasaigarririk eman. Egoera garbi azaldu beharra dago, arriskuak zein diren, eta neurrien zergatia.

Marra gorria beherago jarri beharra dago. Ezin da egoera lehertu arte itxaron, biderkadura esponentziala delako, eta osasun sistema osoa arriskuan jartzen duelako.

Ez dakigu arriskua noiz desagertuko den, ez dakigu dinosauroak noiz egingo duen alde. Bitartean, denok adi. Txertoak uxatuko du, baina ez dakigu noiz eta nola. Baikortasun faltsurik ez.

Izurrite batek zaintza kolektiboa eskatzen du. Denok gara bata bestearen osasunaren arduradun, eta geure ekintzek albokoarengan eragiten dute.

Dinosauroa hemen dago. Ez dezagun ostrukarena egin.

FELIX ZUBIA

«Berria» egunkaria, 2020-11-08

(moldatua)

Oharra: kontuan izan artikuluaren mamia 2020ko azaroan bizi genuen testuinguruan kokatu behar dela.

A.2.1. GAIA ETA IDEIAK (2 puntu)

GAIA: Aukeratu gai egokiena honako aukera hauen artean (0,5 puntu):

IDEIAK (1,5 puntu):

Azaldu, era eskematikoan, testuan agertzen diren ideia nagusiak eta bigarren mailakoak.

Eta esnatu ginenean, dinosauroak hor jarraitzen zuen

Augusto Monterroso idazlearen ipuin ezaguna koronabirusarekin gertatu dena azaltzeko oso egokia dela iruditzen zait. 2020ko martxo-apiriletan, etxeratze agindua zorrotza zenean, entzun genituen halako batzuk: mundua aldatuko da, gizartea hobea izango da, zaintza erdigunean jarriko dugu... Zakurraren putza! Bukatu ziren itxialdiak, zortzietako txaloak, eta gertatua ahaztu nahi izan genuen. «Normaltasun berria» izendatu genuen, baina benetan nahi genuena lehengoa egitea zen, bizimoduz ez aldatzea. Musukoak eraman bai, eskuetan gela eman, eta beste ezer ez.

Kutsadura maila baxuak lagunduta, eta udaren atarian, etorri ziren neurrien deseskalatze azkarra, kontsumorako deiak, oporretarako leku «ziurrak», ez-festak, familiako bazkariak, kuadrillako afariak... Zaharrak berri, baina ez gazteen amorragarri. Ahaztu genituen Osasun Publikoa, aztarnarien beharra, adinekoen egoitzetan hildakoak, ospitaleetako isolamenduak, norberaren erantzukizuna, zaintzaileen bizi baldintzak, eta gainontzekoak. Gora kontsumoa, ez-festen festa, eta taldeko afaria.

Gu geure ametsean pozik, baina dinosauroak hor jarraitzen zuen. Haren zantzuak izan genituen udan; kasuak goraka zihoazen, baina ez genien kasurik egin. Mezu lasaigarriak eman, eta aurrera. Gerora, egoera okerrera zihoanean, ardura albokoari egotzi genion, guk ez dugu ardurarik, noski. Eta azkenean, dinosauroak berriz ere kosk egin digu. Oraindik ere hor zegoelako.

Ikasgai asko atera genitzake gertatu denetik, baina nik lau aipatu nahiko nituzke, osasunaren ikuspegitik.

Komunikazio hobea lortu beharra dago. Izurrite baten aurrean, ezin da mezu lasaigarririk eman. Egoera garbi azaldu beharra dago, arriskuak zein diren, eta neurrien zergatia.

Marra gorria beherago jarri beharra dago. Ezin da egoera lehertu arte itxaron, biderkadura esponentziala delako, eta osasun sistema osoa arriskuan jartzen duelako.

Ez dakigu arriskua noiz desagertuko den, ez dakigu dinosauroak noiz egingo duen alde. Bitartean, denok adi. Txertoak uxatuko du, baina ez dakigu noiz eta nola. Baikortasun faltsurik ez.

Izurrite batek zaintza kolektiboa eskatzen du. Denok gara bata bestearen osasunaren arduradun, eta geure ekintzek albokoarengan eragiten dute.

Dinosauroa hemen dago. Ez dezagun ostrukarena egin.

FELIX ZUBIA

«Berria» egunkaria, 2020-11-08

(moldatua)

Oharra: kontuan izan artikuluaren mamia 2020ko azaroan bizi genuen testuinguruan kokatu behar dela.

A.2.2. GAIA ETA LABURPENA (2 puntu)

GAIA: Aukeratu gai egokiena honako aukera hauen artean (0,5 puntu):

LABURPENA (1,5 puntu):

Egin ezazu testuaren laburpena (gehienez, 5-7 lerro).

Eta esnatu ginenean, dinosauroak hor jarraitzen zuen

Augusto Monterroso idazlearen ipuin ezaguna koronabirusarekin gertatu dena azaltzeko oso egokia dela iruditzen zait. 2020ko martxo-apiriletan, etxeratze agindua zorrotza zenean, entzun genituen halako batzuk: mundua aldatuko da, gizartea hobea izango da, zaintza erdigunean jarriko dugu... Zakurraren putza! Bukatu ziren itxialdiak, zortzietako txaloak, eta gertatua ahaztu nahi izan genuen. «Normaltasun berria» izendatu genuen, baina benetan nahi genuena lehengoa egitea zen, bizimoduz ez aldatzea. Musukoak eraman bai, eskuetan gela eman, eta beste ezer ez.

Kutsadura maila baxuak lagunduta, eta udaren atarian, etorri ziren neurrien deseskalatze azkarra, kontsumorako deiak, oporretarako leku «ziurrak», ez-festak, familiako bazkariak, kuadrillako afariak... Zaharrak berri, baina ez gazteen amorragarri. Ahaztu genituen Osasun Publikoa, aztarnarien beharra, adinekoen egoitzetan hildakoak, ospitaleetako isolamenduak, norberaren erantzukizuna, zaintzaileen bizi baldintzak, eta gainontzekoak. Gora kontsumoa, ez-festen festa, eta taldeko afaria.

Gu geure ametsean pozik, baina dinosauroak hor jarraitzen zuen. Haren zantzuak izan genituen udan; kasuak goraka zihoazen, baina ez genien kasurik egin. Mezu lasaigarriak eman, eta aurrera. Gerora, egoera okerrera zihoanean, ardura albokoari egotzi genion, guk ez dugu ardurarik, noski. Eta azkenean, dinosauroak berriz ere kosk egin digu. Oraindik ere hor zegoelako.

Ikasgai asko atera genitzake gertatu denetik, baina nik lau aipatu nahiko nituzke, osasunaren ikuspegitik.

Komunikazio hobea lortu beharra dago. Izurrite baten aurrean, ezin da mezu lasaigarririk eman. Egoera garbi azaldu beharra dago, arriskuak zein diren, eta neurrien zergatia.

Marra gorria beherago jarri beharra dago. Ezin da egoera lehertu arte itxaron, biderkadura esponentziala delako, eta osasun sistema osoa arriskuan jartzen duelako.

Ez dakigu arriskua noiz desagertuko den, ez dakigu dinosauroak noiz egingo duen alde. Bitartean, denok adi. Txertoak uxatuko du, baina ez dakigu noiz eta nola. Baikortasun faltsurik ez.

Izurrite batek zaintza kolektiboa eskatzen du. Denok gara bata bestearen osasunaren arduradun, eta geure ekintzek albokoarengan eragiten dute.

Dinosauroa hemen dago. Ez dezagun ostrukarena egin.

FELIX ZUBIA

«Berria» egunkaria, 2020-11-08

(moldatua)

Oharra: kontuan izan artikuluaren mamia 2020ko azaroan bizi genuen testuinguruan kokatu behar dela.

B.1. Aurkitu itzazu testuan definizio hauei dagozkien hitzak:

a)

b)

c)

d)

e)

Eta esnatu ginenean, dinosauroak hor jarraitzen zuen

Augusto Monterroso idazlearen ipuin ezaguna koronabirusarekin gertatu dena azaltzeko oso egokia dela iruditzen zait. 2020ko martxo-apiriletan, etxeratze agindua zorrotza zenean, entzun genituen halako batzuk: mundua aldatuko da, gizartea hobea izango da, zaintza erdigunean jarriko dugu... Zakurraren putza! Bukatu ziren itxialdiak, zortzietako txaloak, eta gertatua ahaztu nahi izan genuen. «Normaltasun berria» izendatu genuen, baina benetan nahi genuena lehengoa egitea zen, bizimoduz ez aldatzea. Musukoak eraman bai, eskuetan gela eman, eta beste ezer ez.

Kutsadura maila baxuak lagunduta, eta udaren atarian, etorri ziren neurrien deseskalatze azkarra, kontsumorako deiak, oporretarako leku «ziurrak», ez-festak, familiako bazkariak, kuadrillako afariak... Zaharrak berri, baina ez gazteen amorragarri. Ahaztu genituen Osasun Publikoa, aztarnarien beharra, adinekoen egoitzetan hildakoak, ospitaleetako isolamenduak, norberaren erantzukizuna, zaintzaileen bizi baldintzak, eta gainontzekoak. Gora kontsumoa, ez-festen festa, eta taldeko afaria.

Gu geure ametsean pozik, baina dinosauroak hor jarraitzen zuen. Haren zantzuak izan genituen udan; kasuak goraka zihoazen, baina ez genien kasurik egin. Mezu lasaigarriak eman, eta aurrera. Gerora, egoera okerrera zihoanean, ardura albokoari egotzi genion, guk ez dugu ardurarik, noski. Eta azkenean, dinosauroak berriz ere kosk egin digu. Oraindik ere hor zegoelako.

Ikasgai asko atera genitzake gertatu denetik, baina nik lau aipatu nahiko nituzke, osasunaren ikuspegitik.

Komunikazio hobea lortu beharra dago. Izurrite baten aurrean, ezin da mezu lasaigarririk eman. Egoera garbi azaldu beharra dago, arriskuak zein diren, eta neurrien zergatia.

Marra gorria beherago jarri beharra dago. Ezin da egoera lehertu arte itxaron, biderkadura esponentziala delako, eta osasun sistema osoa arriskuan jartzen duelako.

Ez dakigu arriskua noiz desagertuko den, ez dakigu dinosauroak noiz egingo duen alde. Bitartean, denok adi. Txertoak uxatuko du, baina ez dakigu noiz eta nola. Baikortasun faltsurik ez.

Izurrite batek zaintza kolektiboa eskatzen du. Denok gara bata bestearen osasunaren arduradun, eta geure ekintzek albokoarengan eragiten dute.

Dinosauroa hemen dago. Ez dezagun ostrukarena egin.

FELIX ZUBIA

«Berria» egunkaria, 2020-11-08

(moldatua)

Oharra: kontuan izan artikuluaren mamia 2020ko azaroan bizi genuen testuinguruan kokatu behar dela.

B.2. Azaldu ezazu, zeure hitzekin, honako hitz-kate hauen esanahia:

1.

2.

3.

4.

C ATALA - IDAZLANA (gutxienez 200 hitz) [5 puntu]

Bi aukera hauetako bati erantzun behar diozu (C.1 edo C.2)

C.1. ESKUTITZA:

Azken aldi luze honetan, izurrite honek gure egunerokoan erabateko eragina izan du: hasierako etxeratze agindua zorrotza izan zenean, eskolak online eman behar izatea; kalean ibiltzeko ordu mugak ezartzea; tabernak ixtea; pertsona taldeak espazio publikoetan eta pribatuetan elkartzeari mugak jartzea; mugikortasuna kontrolatzea...

Idatz iezaiozu eskutitz bat aspaldi ikusi ez duzun lagun bati, pandemiak zuri nola eragin dizun azalduz.

Eta esnatu ginenean, dinosauroak hor jarraitzen zuen

Augusto Monterroso idazlearen ipuin ezaguna koronabirusarekin gertatu dena azaltzeko oso egokia dela iruditzen zait. 2020ko martxo-apiriletan, etxeratze agindua zorrotza zenean, entzun genituen halako batzuk: mundua aldatuko da, gizartea hobea izango da, zaintza erdigunean jarriko dugu... Zakurraren putza! Bukatu ziren itxialdiak, zortzietako txaloak, eta gertatua ahaztu nahi izan genuen. «Normaltasun berria» izendatu genuen, baina benetan nahi genuena lehengoa egitea zen, bizimoduz ez aldatzea. Musukoak eraman bai, eskuetan gela eman, eta beste ezer ez.

Kutsadura maila baxuak lagunduta, eta udaren atarian, etorri ziren neurrien deseskalatze azkarra, kontsumorako deiak, oporretarako leku «ziurrak», ez-festak, familiako bazkariak, kuadrillako afariak... Zaharrak berri, baina ez gazteen amorragarri. Ahaztu genituen Osasun Publikoa, aztarnarien beharra, adinekoen egoitzetan hildakoak, ospitaleetako isolamenduak, norberaren erantzukizuna, zaintzaileen bizi baldintzak, eta gainontzekoak. Gora kontsumoa, ez-festen festa, eta taldeko afaria.

Gu geure ametsean pozik, baina dinosauroak hor jarraitzen zuen. Haren zantzuak izan genituen udan; kasuak goraka zihoazen, baina ez genien kasurik egin. Mezu lasaigarriak eman, eta aurrera. Gerora, egoera okerrera zihoanean, ardura albokoari egotzi genion, guk ez dugu ardurarik, noski. Eta azkenean, dinosauroak berriz ere kosk egin digu. Oraindik ere hor zegoelako.

Ikasgai asko atera genitzake gertatu denetik, baina nik lau aipatu nahiko nituzke, osasunaren ikuspegitik.

Komunikazio hobea lortu beharra dago. Izurrite baten aurrean, ezin da mezu lasaigarririk eman. Egoera garbi azaldu beharra dago, arriskuak zein diren, eta neurrien zergatia.

Marra gorria beherago jarri beharra dago. Ezin da egoera lehertu arte itxaron, biderkadura esponentziala delako, eta osasun sistema osoa arriskuan jartzen duelako.

Ez dakigu arriskua noiz desagertuko den, ez dakigu dinosauroak noiz egingo duen alde. Bitartean, denok adi. Txertoak uxatuko du, baina ez dakigu noiz eta nola. Baikortasun faltsurik ez.

Izurrite batek zaintza kolektiboa eskatzen du. Denok gara bata bestearen osasunaren arduradun, eta geure ekintzek albokoarengan eragiten dute.

Dinosauroa hemen dago. Ez dezagun ostrukarena egin.

FELIX ZUBIA

«Berria» egunkaria, 2020-11-08

(moldatua)

Oharra: kontuan izan artikuluaren mamia 2020ko azaroan bizi genuen testuinguruan kokatu behar dela.

C.2. IRITZI-ARTIKULUA:

Testuaren hasierak dio etxeratze agindua zorrotza zenean halako batzuk entzun genituela: mundua aldatuko da, gizartea hobea izango da, zaintza erdigunean jarriko dugu…

Idatz ezazu iritzi-artikulu bat zure herriko aldizkarian, eta azaldu ezazu zeure ustez zer gertatu den, eta nolakoa izango den pandemia honen ondorengo gizartea (gutxienez 200 hitz).