Ejercicio 1 - Texto 2 · Latín II PAU Valencia Ordinaria 2021

Tema: Análisis sintáctico de un fragmento del texto · Del examen Ordinaria (2021)

Enunciado

Texto 1

SE PREPARA UNA FLOTA CONTRA LA ESCUADRA DE CÉSAR

(Caes., De bello civili I 56, 2-4)

Los enemigos de César preparan una flota.

Multa huc minora navigia addunt ut ipsa multitudine nostra classis terreatur. [...] Certas sibi deposcit naves Domitius¹ atque has colonis pastoribusque quos secum adduxerat complet. Sic omnibus rebus instructa classe magna fiducia ad nostras naves procedunt [...].

¹ Domitius: Domicio, nombre propio masculino.

La flota de César se prepara para la batalla.

Texto 2

EL CÓNSUL MARCELO ATACA A LOS GALOS DEL NORTE DE ITALIA

(Eutrop., Breviarium III 2, 6)

El cónsul Marcelo toma el cargo y prepara la campaña militar

Tum Marcellus cum parva manu equitum dimicavit et regem Gallorum [...] manu sua occidit. Postea cum collega ingentes copias Gallorum peremit, Mediolanum¹ expugnavit, grandem praedam Romam² pertulit. Ac triumphans Marcellus spolia Galli stipiti imposita umeris suis vexit.

¹ Mediolanum: ciudad del norte de Italia, actualmente Milán.

² Romam: Ac. de dirección, ‘a Roma’.

Marcelo acaba su consulado.

LÉXICO DEL TEXTO A

LÉXICO DEL TEXTO B

ad: [prep.] a, ante, contra, hacia, junto a, para.

addo, -is, -ere, addidi, additum, 3 tr.: añadir.

adduco, -is, -ere, adduxi, adductum 3 tr.: llevar, conducir, traer.

atque: [conj.] y.

certus, -a, -um: [pron. y adj.] cierto, cierta, determinado, determinada.

classis, -is, f.: escuadra, armada.

colonus, -i, m.: colono, labrador.

compleo, -es, -ere, complevi, completum, 2 tr.: llenar.

cum: [prep. ablat.] con; [conj. sub.] cuando; como quiera que; aunque; porque.

deposco, -is, -ere, depoposci, —, 3 tr.: pedir, exigir.

Domitius, -ii, m.: Domicio, nombre propio masculino.

fiducia, -ae, f.: confianza, fidelidad.

hic, haec, hoc: [pron. y adj.] este, esta, esto.

huc: [adv.] aquí, hacia aquí; a esto, además de esto.

instruo, -is, -ere, instruxi, instructum, 3 tr.: disponer, equipar.

ipse, -a, -um: [pron. y adj.] el mismo, la misma; propio, propia; en persona, personalmente.

magnus, -a, -um: grande.

minor, -us [gen. minoris ]: menor, más pequeño, más pequeña (comp. de parvus).

multitudo, -dinis, f.: multitud, aglomeración.

multus, -a, -um: mucho, mucha.

navigium, -ii, n.: barca, embarcación.

navis, -is, f.: barco, nave.

noster, -tra, -trum: nuestro, nuestra.

omnis, -e: todo, toda; cada; todo tipo de.

pastor, -is, m.: pastor.

procedo, -is, -ere, processi, processum 3 int.: avanzar, salir, partir.

-que: [conj. encl.] y.

qui, quae, quod: [pron. y adj.] que, quien, el cual, la cual.

res, rei, f.: cosa, circunstancia; asunto.

se, sui: [pron. refl.] se, él, ella; a sí.

secum = cum + se.

sic: [adv.] así, de este modo, de esta manera.

terreo, -es, -ere, terrui, territum, 2 tr.: aterrar, atemorizar.

ut: [adv.] como; [conj.] cuando, que; para que; para + infinitivo; de tal manera que; aunque.

ac o atque: [conj.] y.

collega, -ae, m.: colega, compañero de cargo político.

copiae, -ae, f.: riqueza; [en plural] tropas.

cum: [prep. ablat.] con; [conj. sub.] cuando; como quiera que; aunque; porque.

dimico, -as, -are, dimicavi, dimicatum, 1 intr.: luchar, combatir.

eques, -itis, m.: jinete, caballero.

et: [conj.] y; [adv.] también.

expugno, -as, -are, expugnavi, expugnatum, 1 tr.: asaltar, conquistar por asalto.

Gallus, -a, -um: galo, gala, habitante de la Galia.

grandis, -e: grande.

impono, -is, -ere, imposui, impositum, 3 tr.: poner encima, imponer.

ingens, -ntis: ingente, grande, enorme.

manus, -us, f.: mano; (sentido figurado) destacamento.

Marcellus, -i, m.: Marcelo, nombre propio masculino.

Mediolanum, -i, n.: Mediolano, actualmente Milán.

occido, -is, -ere, occidi, occisum, 3 tr.: matar.

parvus, -a, -um: pequeño, pequeña.

perfero, -fers, -ferre, pertuli, perlatum, 3 irr., tr.: llevar, traer.

perimo, -is, -ere, peremi, peremptum, 3 tr.: destruir, acabar con, destrozar.

postea: [adv.] después, más tarde.

praeda, -ae, f.: botín, fruto de un saqueo.

rex, regis, m.: rey.

Roma, -ae, f.: Roma.

spolium, -ii, n.: despojos, restos.

stipes, -itis, m.: palo de madera, tronco.

suus, -a, um: [adj. y pron.] su, suyo, suya.

triumpho, -as, -are, triumphavi, triumphatum, 1 intr.: celebrar una victoria militar, celebrar un triunfo.

tum: [adv.] entonces, a continuación.

umerus, -i, m.: hombro.

veho, -is, -ere, vexi, vectum, 3 tr.: llevar, transportar.

B. CUESTIONES: 1. Análisis sintáctico (Texto 2)

Analice sintácticamente el Texto 2 (Eutropio, Breviarium III 2, 6). Deberán analizarse las funciones de todos los elementos oracionales, así como las proposiciones que aparezcan, indicando de qué tipo de proposición se trata y su función:

Tum Marcellus cum parva manu equitum dimicavit et regem Gallorum [...] manu sua occidit. Postea cum collega ingentes copias Gallorum peremit, Mediolanum expugnavit, grandem praedam Romam pertulit. Ac triumphans Marcellus spolia Galli stipiti imposita umeris suis vexit.

1.1

1.2

1.3

Enunciado: Ejercicio 1 - Texto 2 · Latín II PAU Valencia Ordinaria 2021

Solución

Según los criterios oficiales de corrección

1.1. Análisis sintáctico: Tum Marcellus cum parva manu equitum dimicavit et regem Gallorum manu sua occidit.

Solución: Oración compuesta formada por dos proposiciones coordinadas copulativas unidas por la conjunción *et*: 1. Primera proposición: *Tum Marcellus cum parva manu equitum dimicavit* * *Marcellus*: sujeto (nominativo singular). * *dimicavit*: núcleo verbal. * *Tum*: complemento circunstancial de tiempo (adverbio). * *cum parva manu equitum*: complemento circunstancial de compañía/instrumento (prep. *cum* + ablativo singular *manu*; *parva* es adyacente de *manu*; *equitum* es complemento del nombre / genitivo plural de *manu*). 2. Conjunción coordinante copulativa: *et* 3. Segunda proposición: *regem Gallorum manu sua occidit* * *occidit*: núcleo verbal (sujeto elíptico: *Marcellus*). * *regem Gallorum*: complemento directo (acusativo singular *regem*; *Gallorum* es complemento del nombre en genitivo plural). * *manu sua*: complemento circunstancial de instrumento/medio (ablativo singular femenino con adyacente posesivo *sua*).

1.2. Análisis sintáctico: Postea cum collega ingentes copias Gallorum peremit, Mediolanum expugnavit, grandem praedam Romam pertulit.

Solución: Oración compuesta formada por tres proposiciones coordinadas yuxtapuestas (asindéticas), con sujeto común elíptico (*Marcellus*): 1. Primera proposición: *Postea cum collega ingentes copias Gallorum peremit* * *peremit*: núcleo verbal. * *Postea*: complemento circunstancial de tiempo (adverbio). * *cum collega*: complemento circunstancial de compañía (prep. *cum* + ablativo singular). * *ingentes copias Gallorum*: complemento directo (acusativo plural *copias*; *ingentes* adyacente; *Gallorum* CN en genitivo plural). 2. Segunda proposición: *Mediolanum expugnavit* * *expugnavit*: núcleo verbal. * *Mediolanum*: complemento directo (acusativo neutro singular). 3. Tercera proposición: *grandem praedam Romam pertulit* * *pertulit*: núcleo verbal. * *grandem praedam*: complemento directo (acusativo singular; *grandem* adyacente de *praedam*). * *Romam*: complemento circunstancial de lugar hacia donde / dirección (acusativo de nombre propio de ciudad sin preposición).

1.3. Análisis sintáctico: Ac triumphans Marcellus spolia Galli stipiti imposita umeris suis vexit.

Solución: - Oración simple enlazada por el nexo coordinante continuativo/copulativo *Ac*: * *Marcellus*: sujeto (nominativo singular). * *triumphans*: complemento predicativo del sujeto (participio de presente en nominativo singular concertado con *Marcellus*). * *vexit*: núcleo verbal. * *spolia Galli stipiti imposita*: sintagma del complemento directo (acusativo neutro plural *spolia*): - *Galli*: complemento del nombre (genitivo singular) dependiente de *spolia*. - *imposita*: participio de perfecto pasivo concertado con *spolia* (adyacente/modificador oracional o predicativo del CD). - *stipiti*: complemento indirecto / régimen dativo regido por el verbo compuesto *imposita* (dativo singular). * *umeris suis*: complemento circunstancial de lugar en donde / medio (ablativo plural con adyacente posesivo *suis*).

La explicación paso a paso, hecha con IA, es Premium. Premium

Resuélvelo aquí mismo: corrección automática, pistas y solución paso a paso.

‹ Ejercicio 1 - Texto 1 · Ordinaria 2021

Más ejercicios de Análisis sintáctico de un fragmento del texto