1. Clima oceánico: Paisaje vegetal
Flashcards
- ¿Qué tipo de formaciones vegetales son comunes en el clima oceánico?
- Bosques de hoja caduca, brezales y prados.
- ¿Qué características tienen las hojas de los árboles en los bosques de hoja caduca?
- Grandes para captar la máxima radiación solar y caen en la estación desfavorable.
- ¿Qué tipo de suelo prefieren los robles?
- Suelos silíceos.
- ¿En qué altitudes crecen típicamente las hayas?
- Entre 900 y 1600 metros.
Preguntas tipo test
- ¿Cuál es una característica principal de los bosques de clima oceánico?
- a) Predominio de especies perennes
- b) Árboles bajos y dispersos
- c) Densidad y árboles altos que compiten por la luz
- d) Adaptación a la sequía estival
Respuesta: c) Densidad y árboles altos que compiten por la luz. Los bosques de clima oceánico se caracterizan por ser densos, con árboles altos que compiten intensamente por la luz, lo que resulta en una estructura forestal muy particular.
- ¿Qué tipo de suelo prefieren los robles en los bosques oceánicos?
- a) Suelos calizos
- b) Suelos silíceos
- c) Suelos volcánicos
- d) Suelos arcillosos
Respuesta: b) Suelos silíceos. Los robles muestran preferencia por suelos silíceos, que son comunes en las áreas donde prosperan los bosques oceánicos.
- ¿A qué altitud suelen crecer los bosques de hayas?
- a) Entre 0 y 500 metros
- b) Entre 500 y 900 metros
- c) Entre 900 y 1600 metros
- d) Entre 1600 y 2000 metros
Respuesta: c) Entre 900 y 1600 metros. Las hayas son árboles de montaña que típicamente crecen en altitudes entre 900 y 1600 metros, donde las condiciones son más frías y húmedas.
2. Clima mediterráneo: Paisaje vegetal
Flashcards
- ¿Qué adaptaciones presentan las plantas del clima mediterráneo para sobrevivir a la sequía?
- Raíces profundas y hojas pequeñas y duras (esclerófilas).
- ¿Cuáles son los tres tipos principales de matorral mediterráneo?
- Maquia, garriga y estepa.
- ¿Qué tipo de árbol es el más común en el clima mediterráneo?
- La encina.
- ¿Cuál es el uso principal del alcornoque?
- La fabricación de corcho.
Preguntas tipo test
- ¿Cuál es una adaptación clave de la vegetación mediterránea para minimizar la pérdida de agua?
- a) Hojas grandes y suaves
- b) Raíces superficiales
- c) Hojas pequeñas y duras
- d) Troncos delgados y lisos
Respuesta: c) Hojas pequeñas y duras. La vegetación mediterránea se adapta a la escasez de agua desarrollando hojas pequeñas y duras (esclerofilo) para reducir la transpiración y la pérdida de agua.
- ¿Cuál de los siguientes NO es un tipo de formación vegetal característica del clima mediterráneo?
- a) Bosque de hoja perenne
- b) Estepa
- c) Garriga
- d) Bosque de hoja caduca
Respuesta: d) Bosque de hoja caduca. Los bosques de hoja caduca son característicos de climas oceánicos, no mediterráneos. El bosque de hoja perenne, la estepa y la garriga sí son formaciones típicas del clima mediterráneo.
- ¿Qué tipo de suelo prefiere el alcornoque?
- a) Suelos calizos
- b) Suelos silíceos
- c) Suelos arcillosos
- d) Suelos volcánicos
Respuesta: b) Suelos silíceos. El alcornoque prefiere suelos silíceos y requiere una precipitación moderada, así como inviernos no muy fríos para su correcto desarrollo.
3. Ibaiertzeko landare-paisaia
Flashcards
- ¿Qué tipo de suelo caracteriza a los ibaiertz (riberas de los ríos)?
- Suelo húmedo.
- Menciona dos especies de árboles que requieren que sus raíces estén en contacto constante con el agua en los ibaiertz.
- Aliso y sauce.
- ¿Qué beneficios ecológicos aportan los ibaiertz?
- Reducen la erosión, el riesgo de inundaciones y la evaporación, y suavizan la temperatura.
- ¿Qué tipo de impacto ha tenido la actividad humana en los ibaiertz?
- Reducción de los bosques debido a la alteración de márgenes y cauces para la agricultura, urbanización y canalización.
Preguntas tipo test
- ¿Cuál es una característica distintiva de la vegetación en los ibaiertz (riberas de los ríos) en comparación con la vegetación circundante?
- a) Mayor necesidad de suelos secos y bien drenados.
- b) Adaptación a suelos permanentemente húmedos.
- c) Tolerancia a la alta salinidad del suelo.
- d) Resistencia a la exposición directa al sol.
Respuesta: b) Adaptación a suelos permanentemente húmedos.. La vegetación de ribera se caracteriza por su adaptación a suelos que permanecen constantemente húmedos debido a la proximidad al agua.
- ¿Qué tipo de ordenación siguen las especies vegetales en los ibaiertz (riberas de los ríos)?
- a) Se distribuyen de manera aleatoria sin un patrón definido.
- b) Se organizan en círculos concéntricos alrededor del río.
- c) Se organizan en líneas paralelas al curso del río.
- d) Se agrupan según la exposición al sol.
Respuesta: c) Se organizan en líneas paralelas al curso del río.. Las especies vegetales en los ibaiertz se organizan en franjas paralelas al río, donde las especies más tolerantes al agua se encuentran más cerca del cauce.
- ¿Qué tipo de árboles son comunes en los bosques de ribera y requieren que sus raíces estén en contacto constante con el agua?
- a) Haya y roble.
- b) Pino y abeto.
- c) Aliso y sauce.
- d) Encina y alcornoque.
Respuesta: c) Aliso y sauce.. El aliso y el sauce son especies típicas de los bosques de ribera que necesitan tener sus raíces en contacto constante con el agua.
4. Mendiko landare-paisaia
Flashcards
- ¿Cómo se organiza la vegetación en las montañas?
- En estai o mailatan, variando según latitud, altitud y orientación.
- ¿Qué árboles caracterizan el Estai basala en los Pirineos?
- Encina, roble o rebollo, y haya.
- ¿Qué coníferas son típicas del Estai subalpetarra?
- Pino rojo, abeto y pino de montaña.
- ¿Qué tipo de vegetación predomina en el Estai alpetarra?
- Prados y pastos, con rocas desnudas y plantas rupícolas.
Preguntas tipo test
- ¿Qué factor NO influye en la organización de la vegetación en las montañas?
- a) La latitud
- b) La altitud
- c) La longitud
- d) La orientación
Respuesta: c) La longitud. La longitud no es un factor directo en la organización de la vegetación en las montañas, a diferencia de la latitud, altitud y orientación que sí influyen.
- ¿Cuál es la altitud aproximada del Estai basala en los Pirineos?
- a) Hasta 1200 metros
- b) Entre 1200 y 2400 metros
- c) Entre 2400 y 3000 metros
- d) Más de 3000 metros
Respuesta: a) Hasta 1200 metros. El Estai basala en los Pirineos se extiende hasta aproximadamente 1200 metros de altitud.
- ¿Qué tipo de árboles predominan en el Estai subalpetarra de los Pirineos?
- a) Árboles de hoja caduca
- b) Coníferas naturales
- c) Encinares
- d) Palmeras
Respuesta: b) Coníferas naturales. En el Estai subalpetarra de los Pirineos predominan las coníferas naturales como el pino rojo, el abeto y el pino de montaña.
5. Kanarietako landare-paisaia
Flashcards
- ¿Qué son los endemismos en el contexto de la flora canaria?
- Formaciones vegetales exclusivas de un territorio concreto.
- ¿Qué tipo de plantas predominan en el Estai basala de Canarias?
- Plantas halófilas (gaziko) y psamófilas (hareatsuko), adaptadas a la idortasun.
- ¿Qué es la laurisilva y en qué estai se encuentra?
- Un bosque muy rico en especies que se encuentra en el Estai termokanariarra.
- ¿Cuál es la especie de conífera más representativa del Estai kanariarra?
- El pinu kanariarra.
Preguntas tipo test
- ¿A qué flora-eskualde pertenece el paisaje vegetal de Canarias?
- a) Eurosiberiarra
- b) Mediterráneo
- c) Makaronesiarra
- d) Alpina
Respuesta: c) Makaronesiarra. El paisaje vegetal de Canarias pertenece a la flora-eskualde makaronesiarra, caracterizada por especies autotóctonas.
- ¿Cuál de las siguientes NO es una característica del Estai basala en Canarias?
- a) Presencia de plantas halófilas
- b) Presencia de plantas psamófilas
- c) Adaptación a la alta idortasun
- d) Abundancia de laurisilva
Respuesta: d) Abundancia de laurisilva. El Estai basala se caracteriza por plantas adaptadas a ambientes salinos (halófilas), arenosos (psamófilas) y a la sequía, no por la abundancia de laurisilva.
- ¿Qué tipo de vegetación se encuentra principalmente en el Estai kanariarra?
- a) Laurisilva densa
- b) Bosques de coníferas
- c) Sastraka urri y latzak
- d) Palmondoak y dragoak
Respuesta: b) Bosques de coníferas. En el Estai kanariarra predominan los bosques de coníferas, con el pinu kanariarra como especie principal, que luego cede paso al cedro kanariarra en altitudes más elevadas.
Y 5 flashcards y 10 preguntas más en el documento.
Texto del documento
3. GAIA: UREN, LANDAREEN ETA LURZORUEN DIBERTSITATEA. ESPAINIAKO LANDARE-PAISAIAK Landare-formazioak komunitatetan eratzen dira, eta komunitate multzoak eratzen du eremu bateko landare-paisaia. Klimak eragin erabakigarria duenez landaredian, bioklimak kontuan hartuta aztertuko ditugu Espainiako landare-paisaiak; hau da, kliman eta landaredian nolabaiteko barne-homogeneotasuna duten eremuak kontuan hartuta. 1.-Klima ozeanikoko landare-paisaia Flora-eskualde eurosiberiarrari dagokio. Eguzki gutxiko eta prezipitazio askoko eremuetara egokitutako formazioz eratua da. Hauek dira formazio nagusiak: baso hostoerorkorrak, zakardiak eta belardiak.
Baso hostoerorkorra Baso hostoerorkorra trinkoa da, eta zuhaitz garaiak izaten ditu, argiaren bila lehiatzen direlako. Zuhaitzen enborra zuzena izaten da, azal leun eta mehekoa. Hostoak handiak dira, ahalik eta erradiazio gehien jasotzeko, eta erorkorrak, urtaro gogorrenean galdu egiten baititu. Basopean iratzea eta goroldioa hazten da, giro laiotzean; izan ere, adaburuak elkarren ondoan egon ohi dira, eta ez dute lurrera argi askorik iristen uzten. Espezie bereizgarrienak haritza eta pagoa dira, eta masa handi espezifikoak edo mistoak osa ditzakete. Haritzak hezetasuna behar du, eta ez du jasaten ez beroa, ez gehiegizko hotza hori dela eta, 0 eta 1000 metro bitarteko altitudean hazi ohi da.
Lur silizeoak maite ditu. Zur gogorra du, eta eraikuntzan eta altzariak zein itsasontziak egiteko erabiltzen da. Haritz-eremu handienak Galizian eta Kantauriar mendikatean daude. Pagoak hezetasun gehiago behar du ez du beroa jasaten; hotza, ordea, bai beraz, mendiko zuhaitza da: 900 eta 1600 metro bitarteko altitudean hazten da. Kareharrizko lurzoruak maite ditu, baina silizeoak ere onartzen ditu. Zur gogorra eta kalitate onekoa du, eta altzariak eta lanabesak egiteko erabiltzen da. Kantauriar mendikatean eta Nafarroako Pirinioetan hazten da batik bat. Ametz eta erkametzez osatutako baso martzeszente edo zimelkorra tipikoa da trantsiziozko klima ozeanikoetan.
Ez da baso hostoerorkorra bezain trinkoa eta hark baino zuhaitz txikiagoak ditu. Zuhaitzek hosto lehorrak mantentzen dituzte, ernamuina sortu arte begiak hotzetik babesteko. Zuhaitz horien ezkurrak ganadua bazkatzeko erabiltzen dira. Giza jardueraren ondorioz, murriztu egin da baso hostoerorkorraren eremua.
Zenbait dira horren arrazoiak baso horiek jada ez dute tradizioz izan, duten erabilera, hau da, etxaldea berotzea eta lanabesak fabrikatzea; suteak; agrarizazioa edo espezie naturalen ordez nekazaritza-ustiapeneko beste espezie batzuk aldatzea (ganaduarentzako larreak, edo gaztainondoak, fruitua eta egurra ematen dutelako); baso-berritzeak, hazkunde azkarreko eta errentagarritasun ekonomiko oneko zuhaitzak sartuta, hala nola pinua (zura eta erretxina) eta eukaliptoa (zelulosa eta paperorea). Espezie horiek sartu izana oso kritikatua izan da, zuhaitz horien hostoek lurzorua azidotu eta pobretu egiten dutelako, eta oso erraz su harten dutelako.
Zakardia eta belardiak Zakardia sastrakadi trinkoa da garaiera txikikoa, gehienez, lau metrora irits daiteke. Hauek dira espezie ugarienak: txilarra, otea eta isatsa. Zakardia baso hostoerorkorraren degradazioaren ondoren sor daiteke edota basoa baino altitude handiagoko eremuetan. Abereen azpitarako eta, gero, ongarritarako erabili ohi da. Belardiak landare belarkaraz osatuta daude, eta paisaia ozeanikoetan lur-hedadura handiak hartzen dituzte. Ganadua elikatzeko erabiltzen dira. 2.-Klima mediterraneoko landare-paisaia Flora-eskualde mediterraneoari dagokio. Formazio xerofiloz osatuta dago, hau da, intsolazio gogorretara eta udako agorraldietara egokitutako landarez.
Hori dela eta, ura hartzeko, oso sustrai luzeak garatzen dituzte lurgainean zein lurpean, eta hostoak, berriz, transpirazioz galtzen den ura minimizatzeko, txikiak eta gogorrak (esklerofiloak) dira, eta ezkoz, gomaz eta ilez estaliak, edota arantzak osatzen dituzte. Landare-formazio nagusiak baso hostoiraunkorrak eta sastrakadia dira: makia, garriga eta estepa. Baso hostoiraunkorra Baso hostoiraunkorra ez da oso trinkoa, eta zuhaitzek tarteko garaiera dute, ura lortzeko lehiatzen baitira. Enbor okerra, eta azal zimurtsu eta lodikoa izaten dute. Globo formako adaburu zabalak izaten dituzte, lurzoruan itzala egiteko, eta, hala, intsolazioa eta lurrunketa arintzeko.
Hostoak txikiak dira, transpirazioa murrizteko, eta iraunkorrak, neguan zuhaitzek izoztea eragozten duten substantziak aktibatzen dituztelako. Zuhaitzak bata bestetik pixka bat aparte hazten direnez eta argia erraz sartzen denez, basope aberatsa du, eta espezie asko hazten dira bertan, hala nola isats espainiarra eta isats arrunta. Hauek dira espezie bereizgarrienak: Artea. Ondo jasaten ditu agorraldiak, udako beroak eta neguko hotzak; lurzoru guztietara egokitzen da, horregatik da klima mediterraneoko zuhaitzik ohikoena.
Zur gogorra eta sendoa du, eta garai batean gurpilak, lanabesak eta ikatza egiteko eta kanpoko zurgin-lanetarako erabiltzen zen, eta fruitua (ezkurra), berriz, ganadua bazkatzeko. Ondoen kontserbatuta dauden arte-basoak Sierra Morenan, Extremaduran eta Guadarramako mendilerroan daude. Artelatza. Prezipitazio pixka bat (500 mm baino gehiago urtean), negu moderatua eta lurzoru silizeoa behar ditu. Zura gogorra da, eta upelak eta itsasontziak egiteko erabiltzen da, eta enborraren azala, artelazkia egiteko. Penintsulako hego-mendebaldean, Andaluziako hegoaldeko sektore batzuetan (Cádiztik Málagara), Kataluniako ipar-ekialdean eta Castellón dago, batez ere. Pinua.
Kasu batzuetan, landaredi naturala da, eta, bestetan, landaketaren ondorio; izan ere, estimatua da muturreko klima-baldintzetara (idortasuna, hezetasuna, hotza, beroa) eta lurzoru mota askotara egokitzen delako, azkar hazten delako eta erretxina aprobetxatzen delako. Halaber, zura eraikuntzan erabiltzen da, eta altzariak, aglomeratua eta paper-orea egiteko. Giza jardueraren ondorioz, baso hostoiraunkorraren hedadura mumiztu egin da.
Zenbait arrazoi izan dira horretarako: erabilera tradizionalak bertan behera geratu izana; suteak; pinu-landaketak, pinua ekonomikoki errentagarria delako, eta agrarizazioa, hau da, zuhaitzak kendu dira mekanizazioa eta ureztatze mugikorra errazteko, edota arte- eta artelatz- basoak bakandu dituzte bazkaleku bihurtzeko. Bazkaleku horietan zuhaitzen kontserbazioa-lurzorua babesten dute, eta fruitua, sutarako egurra, zura eta enbor-azala aprobetxa daiteke eta abeltzaintza, nekazaritza eta beste erabilera batzuk (ehiza...) uztartzen dira. Sastrakadia Sastrakadi mediterraneoa ez da klimax-formazio bat, baizik eta giza jądueraren eraginez basoak izan duen degradazioaren ondorio.
Hiru sastra kadi mota daude: Makia. Zuhaixka-formazioa da, bi metro baino gehiagoko garaierakoa eta oso sarria; ia ezin da bertan sartu. Hauek dira maki-landarediko espezie nagusiak: estrepa, txilarra, legeltxorra eta isatsa. Garriga. Garaiera apaleko zuhaixkaz eta sastrakaz osatuta dago, eta landare horiek estali gabe uzten dituzte zenbait eremu. Landaredi honetan espezie hauek dira nagusi: ezkaia, erromeroa eta izpilikua. Estepa: Belar apalez osatuta dago, han-hemenka hazten diren zuhaixka arantzatsu eta baxuekin nahasita: landarerik gabeko tarteetan, agerian geratzen da lurzoru pobrea. Hauek dira estepako espezie nagusiak: palmondo nanoa, ezkaia, espartzua eta basaesparragoa.
Estepa Penintsulako hego-ekialdeko eta Ebroren haraneko eremu erdilehorretan ageri da, hau da, lehortea dela-eta zuhaitzik hazten ez den eremuetan eta gizakiaren eraginagatik garriga degradatua izan den tokietan. Sastrakadi mediterraneoak hainbat erabilera ditu; lurringintzan, medikuntza naturalean, farmazia-industrian, sukaldaritzan (ongailuak), eta erratzak, esterak, sokak eta saskiak egiteko baliatzen dira landaredi horretako espezieak. 3.-Ibaiertzetako landare-paisaia Ibaiertzetan lurzorua hezea izaten da, hori dela eta, landarediak inguruko lanadareek ez bezalako ezaugarriak ditu, klima lehorreko eremuetan batik bat.
Toki horietan beti ura dagoenez, espezie zehatz batzuk bakarrik bizi daitezke bertan ibaiarekiko zerrenda paralelotan antolatzen dira, eta hor ia beti urarekin kontaktuan egoten dira. Ibaiertzetako basoetan espezie hauek hazten dira, besteak beste: haltza eta sahatsa (sustraiek uretan egon beharra daukate); makala, lertxuna eta lizarra (sustraien beheko muturrean bakarrik behar dute hezetasuna), eta zumarra (ez du hainbesteko hezetasunik behar). Zuhaitz horiek azkar hazten dira eta zur biguna dute, eta batzuk, hala nola makala eta sahatsa, armazoietarako eta enbalajerako erabiltzen dira.
Basoen ondoan ihiak eta sastrakak hazten dira, adibidez, zuhandorra, binorria, atxaparra, laharra eta arkakaratsa. Giza jardueraren ondorioz, murriztu egin dira ibaiertzetako basoak, aldatu egin baititu ibaiertzak eta ibilguak, lurra lantzeko edo urbanizazioak edo kanalizazioak egiteko. Galera handia izan da, Espainiako eremu lehorretan batik bat. Izan ere, paisaiarako garrantzi handia dute (kontrastea egiten dute inguruko landarediarekin) eta onura ekologikoak dituzte: higadura, uholde-arriskua eta lurrunketa arintzen dute, eta tenperatura leuntzen.
4.-Mendiko landare-paisaia Mendian, landaredia estai edo mailatan antolatzen da, eta landare-formazioak aldatu egiten dira latitudearen, altitudearen eta orientazioaren arabera (haizealdea/haizebea; egutera/laiotza). Oro har, basoa egoten da urteko batez besteko tenperatura 10 °C-ra iristen den eremuraino; gero, sastrakadia, hotza dela-eta zuhaitzak hazi ezin diren altitudetik hasita; ondoren, belardiak eta larreak, belar eta lahar nanoekin, hilabete askotan elurrez estalita egoten diren eremuetan, eta, azkenik, landare errupikolak, haitzen gainean edo haien arrakala eta pitzaduretan bizitzera ohitutakoak (likenak eta goroldioak). Mendi alpetar edo piriniotarraren adierazle Pirinioak dira.
Lau landare-estai dituzte: Estai basala (1200 m bitarte); zuhaitz hauek egon ohi dira, hurrenez hurren: artea, haritza edo erkametza eta pagoa. Estai subalpetarra (1200-2400 m bitarte); konifero naturalak egoten dira pinu gorria, izeia, mendi-pinua. Izeiak, pagoarekin batera, baso mistoak eratu ditzake. Basopea errododendroz, ahabiaz eta halako zuhaixkaz eratuta dago. Estai alpetarra (2400-3000 m bitarte) belardiz eta larrez osatuta dago. Asko dira, halaber, arroka soileko zatiak eta harritzak; zati horietan landare errupikola txikiak hazten dira.
Estai nibal edo elurtarrean (3000 m-tik gora) topografia lau samarra duten edo malda oso handiak ez dituzten tokiak egon daitezke, eta toki horietan elurrak urte guztia irauten duenez, ia ez dago landaredirik, badira, halaber, malda handiko tokiak, eta horietan zenbait denboralditan ez da elurrik egoten, eta landare errupikola txikiak hazten dira. Mendi atlantikoaren adierazle Kantauriar mendikatearen iparraldeko isurialdea da. Estai hauek ditu ondoz ondo: estai basala, baso hostoerorkorrez osatua; baso gaineko estaia, zakardiz osatua, eta tontorra, belardiz osatua. Mendi mediterraneoaren barruan sartzen dira Penintsulako eta Balearretako gainerako mendiak.
Estai basala baso hostoiraunkorrak eratzen du (basoaren aurretik makia dago mendi hegoaldekoenetan), eta, gora egin ahala, baso hostoerorkorra edota pinudiak daude. Estai basalaren gainetik, baso gaineko estaia dute, makiz edo garrigaz osatua, eta kuxin-sastraka arantzatsuz ere bai mendi hegoaldekoenetan. Belardiak tontor garaienetan edo laiotzetan bakarrik daude. Giza jardueraren ondorioz, mendiko basoak murriztu egin dira, nekazaritza eta abeltzaintzarako hartu baitira (larrerako mendi atlantikoan edota lurra lantzeko mendi mediterraneoan-almendrondoak, olibondoak, mahatsondoak-), edota ekonomikoki errentagarriak diren landaketak egin dira.
Beste batzuetan, basoa degradatu edo desagertu, eta sastrakadiak hartu du haren lekua. 5.-Kanarietako landare-paisaia Kanarietako landare-paisaia flora-eskualde makaronesiarrekoa da, flora-eskualde horretakoak dira espezie autoktonoak, eta horiei Europako eta Afrikako Mediterraneoko eta Ameriketako beste espezie batzuk gehitu dizkiete, hurrenez hurren, bertan izan diren biztanleek. Halaber, uharte izanik, nabarmentzekoak dira endemismoak (lurralde zehatz bateko landare-formazioak) eta erlikiak (beste klima bat zegoeneko iraganeko epoka geologiko bateko landare-formazioak, oso gune bakanetan iraun dutenak).
Horren guztiaren ondorioz, landare-aberastasun handia dago Kanarietan; batez ere, erliebe menditsua duten uharteetan; horietan landare-estai hauek dituzte. Estai basala (itsas mailatik 300/500 metrora bitarte). Eremu gaziko (halofiloak) eta hareatsuko (psamofiloak) landarez osatua (barrilla); baita idortasun handia jasaten duten landarez ere, sastraka urri eta latzak (kardoia, tabaiba). Tarteko estaia (200-800 metro bitarte). Hezetasuna handiagoa da, eta tenperaturak, apalagoak; hala, palmondoak, dragoak eta sabinak hazten dira. Estai termokanariarra (800-1200 metro bitarte).
Landaredia hodei-itsasora edo alisioek sortzen duten behe-lainora egokitzen da; haize horiek hezetasuna eta freskotasuna dakarte, eta intsolazio gutxiago sortzen dute. Bi baso-formazio original sartzen dira hemen: laurisilva, oso sarria eta 20 espezie baino gehiago dituena, eta fayal-brezal deritzona (fayaz eta txilardiz osatua), giza jarduerak laurisilva degradatzearen ondorioz sortua. Estai kanariarra (1200-2200 metro bitarte). Hodei-itsasotik gora dagoenez, landarediak elkortasunera eta hotzera egokitu behar du. Konifero basoak dira nagusi hemen, eta espezie nagusia pinu kanariarra da, eta altitudean gora egin ahala, zedro kanariarrari uzten dio lekua..
Estai suprakanariarra (2200 metrotik gora) Tenerifen eta La Palman soilik dago, sastrakadiz (adenokarpusa, isatsa) eta lore askoko mulu txikiz (Teideko bioleta) osatua Giza jardueraren ondorioz, gutxitu egin da beheko eta erdialdeko eremuetako landaredia, turismorako urbanizazioak eraiki baitituzte eta lurra lantzeko baliatu baitituzte, eta basoa murriztu da, uharteetan zur gutxi baitago.